Η ΛΑΜΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς λούζουμε τα μαλλιά μας τακτικά σήμερα, πολλοί μάλιστα κάθε μέρα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Σε όλη την ιστορία και σε όλους τους πολιτισμούς, θα βρείτε πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις στην περιποίηση των μαλλιών, και ορισμένοι αιώνες μπορούν να ονομαστούν οι σκοτεινές εποχές της περιποίησης των μαλλιών χωρίς ντροπή. Το τι φοράτε ήταν πάντα πιο σημαντικό. Και πώς καλύτερα να κρύψετε την δυσάρεστη οσμή του σώματος που πηγάζει από την έλλειψη υγιεινής. Τα μαλλιά; Ήταν στα όρια του ενδιαφέροντος.

Αλλά και τα μαλλιά έχουν βιώσει αρκετές λαμπερές στιγμές τις τελευταίες χιλιετίες. Δεν ήταν ακριβώς όπως σήμερα, όταν μπαίνετε σε ένα κατάστημα και μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε εκατοντάδες σαμπουάν, μαλακτικά, μάσκες, χρώματα και προϊόντα styling. Η αγορά δεν είχε καμία επιλογή και οι πρόγονοί μας έπρεπε να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Πρέπει να πούμε ότι μερικές φορές το χειρίζονταν με έναν μάλλον περίεργο τρόπο. Άλλες φορές, ήταν θέμα υγείας. Παράξενα καυτά εργαλεία και επικίνδυνες χημικές ουσίες. Με τον ίδιο στόχο όπως σήμερα. Να έχουν τέλεια μαλλιά. Πώς λοιπόν ξεδιπλώθηκε η ιστορία της περιποίησης των μαλλιών;

Οι προηγμένοι αρχαίοι πολιτισμοί σίγουρα δεν ξέχασαν τα μαλλιά τους. Για παράδειγμα, το ξηρό και ζεστό κλίμα στην αρχαία Αίγυπτο επέβαλε πιο κοντά κουρέματα για τις γυναίκες, και οι άνδρες ξύριζαν ακόμη και εντελώς το κεφάλι τους. Οι Αιγύπτιοι θεωρούνται πλέον ένας από τους πρώτους λαούς που αφαίρεσαν σκόπιμα τα μαλλιά τους.

Όλοι γνωρίζουμε πώς τα μαλλιά υποφέρουν από την επίθεση των ακτίνων του ήλιου, και οι Αιγύπτιες το γνώριζαν πριν από χιλιάδες χρόνια. Γι' αυτό εφάρμοζαν αμυγδαλέλαιο και καστορέλαιο στα μαλλιά και το τριχωτό της κεφαλής τους, το οποίο υποτίθεται ότι θρέφει τα μαλλιά και προωθεί την ανάπτυξή τους. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι οι Αιγύπτιες γυναίκες γνώριζαν επίσης τη χέννα και τη χρησιμοποιούσαν για να καλύψουν τα γκρίζα μαλλιά. Και σε ορισμένους τάφους, μαζί με μούμιες, έχουν βρεθεί απλά σίδερα για μπούκλες. Μπορείτε, λοιπόν, να βρείτε κάποια κοινά στοιχεία στη δική σας και την αρχαία Αιγυπτιακή περιποίηση μαλλιών; Δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο.

Οι αρχαίες Ελληνίδες και Ρωμαίες γυναίκες φρόντιζαν τα μαλλιά τους με ελαιόλαδο και τα έβαφαν τακτικά. Οι Ρωμαίες λέγεται ότι άνοιγαν τα μαλλιά τους με περιττώματα περιστεριών, και μια άλλη λιχουδιά ήταν η σπιτική μαύρη βαφή μαλλιών. Βδέλλες μουσκεμένες σε ξύδι αφήνονταν να ζυμωθούν σε μολύβδινα δοχεία για μερικούς μήνες και η προκύπτουσα πάστα χρησιμοποιούνταν στη συνέχεια για να βάψουν τα μαλλιά τους μαύρα. Αλλά αρκετά με τις σπιτικές συνταγές βαφής μαλλιών, ποια ήταν τα χτενίσματα της εποχής; Στην Ελλάδα φορούσαν σινιόν με μερικές ρέουσες τούφες κατά μήκος του προσώπου, πλούσια διακοσμημένες κορδέλες για τα μαλλιά και μεταλλικές φουρκέτες, που αντανακλούσαν την κοινωνική τους θέση. Οι Ρωμαίες γυναίκες προτιμούσαν απλούστερες διακοσμήσεις και χαλαρά μαλλιά.

Στην αρχαία Ασσυρία, τα σγουρά μαλλιά ήταν μια από τις μεγαλύτερες τάσεις, έτσι οι βασιλιάδες και οι ευγενείς έκαναν τις μπούκλες τους χρησιμοποιώντας μεταλλικές ράβδους που θερμαίνονταν πάνω από φωτιά. Ωστόσο, αυτό πιθανότατα δεν προκαλούσε εγκαύματα στο δέρμα, οπότε είναι καλύτερο να μην το δοκιμάσετε στο σπίτι και να χρησιμοποιήσετε ένα σύγχρονο σίδερο για μπούκλες ή να δοκιμάσετε άλλες ασφαλείς μεθόδους για να κάνετε μπούκλες στα μαλλιά σας.

Ήταν κατά τον Μεσαίωνα που το ενδιαφέρον για τα μαλλιά μειώθηκε κάπως, καθώς ακόμη και τα λουτρά ολόκληρου του σώματος θεωρούνταν ανθυγιεινά εκείνη την εποχή. Ακόμα και εκείνη την εποχή, μπορούν να βρεθούν ενδιαφέρουσες συνταγές για την περιποίηση των μαλλιών. Για παράδειγμα, το καμένο κριθαρένιο ψωμί αναμεμειγμένο με αλάτι και λίπος αρκούδας υποτίθεται ότι έφερνε ταχύτερη ανάπτυξη των μαλλιών. Ένα μείγμα τσαγιού, γάλακτος κατσίκας, φλοιού φτελιάς, ρίζας ιτιάς και καλαμιού υποτίθεται ότι ενδυνάμωνε τα μαλλιά. Άλλα αποδεδειγμένα συστατικά περιλάμβαναν ξίδι, δεντρολίβανο, τσουκνίδες, μέντα, θυμάρι και άλλα βότανα, πολλά από τα οποία θα βρείτε στα σημερινά καλλυντικά μαλλιών.

Αλλά και ο Μεσαίωνας είχε τα σκούρα σημεία του. Για παράδειγμα, όταν οι γυναίκες άνοιγαν τα μαλλιά τους με ούρα αλόγου. Ή το δημοφιλές προϊόν styling που δημιουργούνταν βράζοντας σαύρες σε ελαιόλαδο. Το πλύσιμο των μαλλιών με σαπούνι αλισίβας και το styling με λίπος μπέικον. Λοιπόν, ας περάσουμε στην επόμενη εποχή.

Ας επιστρέψουμε στην περίφημη Ελισαβετιανή Αγγλία, την εποχή του Σαίξπηρ και της Βασίλισσας Ελισάβετ Α'. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ντόπιες γυναίκες συνήθιζαν να πυκνώνουν τα μαλλιά τους με λίρδα. Αυτό μπορεί να μην ακούγεται και τόσο άσχημο μετά από όλες αυτές τις μεσαιωνικές πρακτικές. Σίγουρα όχι μέχρι που το ακαταμάχητο άρωμα της χαίτης σας προσελκύει αρουραίους και ποντίκια τη νύχτα. Στη συνέχεια ήρθε η χρήση διαφόρων σκουφιών ύπνου, ή ακόμα και ειδικών κλουβιών, στα οποία οι άτυχες γυναίκες έπρεπε να περνούν ολόκληρες νύχτες. Σε κάθε περίπτωση, το πρωί θα έφταναν ξανά για λίρδα και θα ήταν ξανά κομψές και χαρούμενες. Με λίγα λόγια, πρέπει να υποφέρεις για την ομορφιά, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Μιλώντας για ζωικά παράσιτα, οι ψείρες ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα στον φωτισμένο 18ο αιώνα. Οι άνδρες έλυσαν αυτό το πρόβλημα απλά. Ξύριζαν τα μαλλιά τους και επένδυαν σε περούκες υψηλής ποιότητας. Αυτές ήταν φτιαγμένες από ανθρώπινη τρίχα, αλλά μερικές φορές και από τρίχα αλόγου και κατσίκας. Οι περούκες ήταν πολύ λιγότερο απαιτητικές στη συντήρηση από τα ίδια τα μαλλιά κάποιου. Όσο πιο λευκή ήταν η περούκα, τόσο πιο επιθυμητός ήταν αυτός που τις φορούσε. Οι λιγότερο πλούσιοι άνθρωποι έριχναν επομένως τεράστιες ποσότητες αλευριού στις περούκες τους, ενώ οι πλουσιότεροι χρησιμοποιούσαν άμυλο για τον ίδιο σκοπό και εφάρμοζαν αρωματικά αιθέρια έλαια στα ψεύτικα μαλλιά τους. Οι γυναίκες έβαφαν ακόμη και τις περούκες τους σε παστέλ αποχρώσεις, με τα ροζ, μπλε και λεβάντα να είναι τα πιο δημοφιλή χρώματα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, κάποιος Hans Schwarzkopf, του οποίου το όνομα πιθανώς σας ακούγεται οικείο, ανέλαβε την πρωτοβουλία. Η Schwarzkopf εφηύρε το πρώτο σαμπουάν σε μορφή υδατοδιαλυτής σκόνης. Δεδομένης της άγριας ιστορίας της περιποίησης μαλλιών, μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το σαμπουάν έγινε αμέσως επιτυχία. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1927, η ίδια μάρκα κυκλοφόρησε το πρώτο υγρό σαμπουάν και η Schwarzkopf έγινε μεγιστάνας στον τομέα της περιποίησης μαλλιών.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι διάσημοι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο το 1907 με συστάσεις από ειδικούς στα μαλλιά της εποχής. Σε αυτό, οι αναγνώστες έμαθαν ότι το λούσιμο των μαλλιών σας κάθε δύο εβδομάδες είναι υπεραρκετό. Εάν τα μαλλιά σας είναι σε καλή κατάσταση, το διάστημα μεταξύ των λουσίματος μπορεί να παραταθεί ακόμη και σε 4 έως 6 εβδομάδες.